Δημοσιεύστε τα άρθρα σας! Οποιοδήποτε άρθρο έχετε σχετικό με το περιεχόμενο του blog, και θέλετε να το μοιραστείτε μαζί μας, στείλτε το στο email που θα βρείτε στο προφίλ μου. Share your knowledge!

Σάββατο, 7 Αυγούστου 2010

Τί είναι αυτό;


Είναι ένα φέρετρο για τους παχύσαρκους. Όσο και αν φαίνεται περίεργο, ακόμα και τα φέρετρα αναδιαμορφώθηκαν για να ταιριάξουν στις ανάγκες των παχύσαρκων. Δυστυχώς η παχυσαρκία έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις στις μέρες μας. ©fitness-town.org Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Κόψε το τσιγάρο τώρα

Αν έχετε προσπαθήσει να κόψετε το τσιγάρο, γνωρίζετε πόσο δύσκολο είναι. Η νικοτίνη είναι πολύ εξαρτησιογόνος ουσία. Σε ορισμένους ανθρώπους προκαλεί τόση εξάρτηση όση και η ηρωίνη ή η κοκαΐνη! Το να το κόψει κανείς είναι δύσκολο. Ωστόσο δεν είναι ακατόρθωτο. Ιδού τα 5 σημεία-κλειδιά, τα οποία, σύμφωνα με τις έρευνες που έχουν γίνει , θα σας βοηθήσουν να τα καταφέρετε:


1. Προετοιμαστείτε

  • Ορίστε μια σύντομη ημερομηνία για να ξεκινήσετε.
  • Αλλάξτε το περιβάλλον. Απαλλαγείτε από όλα τα τσιγάρα, τα τασάκια και τους αναπτήρες στο σπίτι, στο αυτοκίνητο και στο χώρο εργασίας. Μην επιτρέπετε σε άλλους να καπνίζουν στο σπίτι.
  • Κάνετε μια ανασκόπηση στις τυχόν παλαιότερες προσπάθειές σας. Σκεφθείτε τι πήγε σωστά και τι λάθος.
  • Μόλις τα καταφέρετε και το κόψετε, μην καπνίσετε ξανά - ούτε μια ρουφηξιά!
2. Λάβετε υποστήριξη και ενθάρρυνση. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να πετύχετε αν έχετε βοήθεια. Το ποσοστό των ατόμων που επιχειρούν να διακόψουν από μόνα τους το κάπνισμα και τελικά τα καταφέρνουν δεν ξεπερνά το 3%. Μπορείτε να λάβετε υποστήριξη με πολλούς τρόπους:
  • Πείτε σε φίλους, συγγενείς και συναδέλφους ότι πρόκειται να το κόψετε και ότι έχετε ανάγκη την υποστήριξή τους. Ζητήστε τους να μην καπνίζουν μπροστά σας ή να αφήνουν τσιγάρα σε... κοινή θέα.
  • Ζητήστε τη συμβουλή ενός κατάλληλα εκπαιδευμένου επαγγελματία υγείας (γιατρού, φαρμακοποιού, ψυχολόγου).
  • Αναζητήστε ατομική ή ομαδική υποστήριξη. Όσο περισσότερη υποστήριξη και συμβουλές λάβετε από κάποιον ειδικό, τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχετε να το κόψετε.
3. Αναπτύξτε νέες ικανότητες και συμπεριφορές.
  • Προσπαθήστε να αποσπάσετε τον εαυτό σας από την ανάγκη να καπνίσετε. Μιλήστε με κάποιον, πηγαίνετε για έναν περίπατο ή απασχοληθείτε με κάποιο έργο.
  • Όταν ξεκινήσετε την προσπάθεια να το κόψετε, αλλάξτε κάποιες καθημερινές σας συνήθειες. Χρησιμοποιήστε μια διαφορετική διαδρομή για να πάτε στη δουλειά σας. Πιείτε τσάι αντί για καφέ. Πάρτε πρωινό σε διαφορετικό μέρος.
  • Κάντε κάτι για να μειώσετε το στρες. Κάντε ένα ζεστό μπάνιο, δοκιμάστε τη σωματική άσκηση ή διαβάστε ένα βιβλίο.
  • Προγραμματίστε κάθε μέρα να κάνετε κάτι που σας ευχαριστεί.
  • Καταναλώστε πολύ νερό, χυμούς ή άλλα υγρά (αποφύγετε το αλκοόλ).
4. Επισκεφθείτε κάποιο από τα ιατρεία διακοπής καπνίσματος.

Θα εξετάσουν την περίπτωσή σας κι ενδεχομένως να σας δώσουν κάποια θεραπεία που να σας βοηθήσει να διακόψετε το κάπνισμα και να μειώσει την ανάγκη σας για τσιγάρο.
  • Σήμερα κυκλοφορούν θεραπείες κατά του τσιγάρου (τσίχλες ή διαδερμικά αυτοκόλλητα νικοτίνης, τα σκευάσματα Champix και Zyban κλπ).
  • Ρωτήστε το γιατρό ή το φαρμακοποιό για την ορθή χρήση τους και διαβάστε προσεκτικά τις οδηγίες χρήσης.
  • Τα σκευάσματα αυτά έχει βρεθεί ότι μπορεί να διπλασιάσουν τις πιθανότητες να το κόψετε.
5. Ετοιμαστείτε για υποτροπή ή δύσκολες καταστάσεις.

Οι περισσότερες υποτροπές συμβαίνουν μέσα στους πρώτους τρεις μήνες. Μην απελπίζεστε αν το ξαναρχίσετε. Έχετε πάντα υπόψη σας ότι οι περισσότεροι προσπαθούν πολλές φορές πριν τα καταφέρουν. Για να αντέξετε, έχετε το νου σας στα παρακάτω:
  • Αλκοόλ. Αποφύγετέ το. Η κατανάλωσή του μειώνει τις πιθανότητες να καταφέρετε να αντισταθείτε στο να ξαναρχίσετε το κάπνισμα.
  • Aλλοι καπνιστές. Αν κάνετε παρέα με άτομα που καπνίζουν, μπορεί να σας παρασύρουν.
  • Αύξηση βάρους. Οι περισσότεροι καπνιστές παίρνουν 3-6 κιλά στην προσπάθειά τους να κόψουν το τσιγάρο. Μην αφήσετε την αύξηση του βάρους να σας αποσπάσει την προσοχή από το βασικό σας στόχο.
  • Κακή διάθεση ή κατάθλιψη. Υπάρχουν πολλοί τρόποι - πέραν του τσιγάρου - για να βελτιώσετε τη διάθεσή σας.


ΠΗΓΗ
ΥΠΟΓΡΑΨΕ ΚΙ ΕΣΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΠΝΟ!

Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Κορδόνια παπουτσιών

Συμβαίνει και στις "καλύτερες οικογένειες", ιδίως αυτές που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε:



Να τι να κάνετε για να μην σας λύνονται εύκολα τα κορδόνια:

1)Βεβαιωθείτε ότι δένετε σωστά τα κορδόνια σας. Ο τελικός κόμπος πρέπει να γίνεται σε αντίθετη κατεύθυνση από τον αρχικό. Σε διαφορετική περίπτωση θα δημιουργηθεί ένας κόμπος που λύνεται πολύ πιο εύκολα, γνωστός ως Granny/Slip knot.

Σωστός τρόπος




Λάθος τρόπος (Granny or Slip knot)




2)Κάντε έναν πιο ασφαλή κόμπο. Σας δείχνουμε τον πιο συνηθισμένο από τους πολλούς ασφαλείς κόμπους που υπάρχουν (όλοι τους βασίζονται στην ίδια αρχή: ο 2ος κόμπος να τυλίγεται δύο φορές αντί για μια).

3) Ανεξάρτητα από τον κόμπο που χρησιμοποιήσατε, στο τέλος σφίξτε τον γερά.©fitness-town.org
4) Προτιμήστε κορδόνια από υλικά που γλιστράνε δυσκολότερα (όπως πολυεστέρας και βαμβάκι).
5)Προτιμήστε επίπεδα και όχι στρογγυλά κορδόνια
6) Αν τα κορδόνια είναι πολύ μακριά μπορείτε να τα αντικαταστήσετε ή να τα κοντύνετε. Ένας πρακτικός τρόπος να μειώσετε το μήκος που εξέχει είναι να αλλάξετε το pattern των κορδονιών στο παπούτσι ( ... θα σας κάνει και ξεχωριστούς και μοδάτους).

7)Ειδικά αξεσουάρ (Lace-Stick), μπορούν επίσης να βοηθήσουν
8) Για εμάς τους αθλητές, μην ξεχνάτε ότι μια καλή εναλλακτική λύση είναι τα ελαστικά κορδόνια.
Μάθετε τα πάντα για τα κορδόνια και τους κόμπους εδώ.


Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Δίαιτα 1200, 1600 και 1800 Θερμίδων

Ημερήσια Διατροφή 1.200 Θερμίδων

ΠΡΩΙΝΟ
1 φλιτζάνι γάλα (250 κ.ε) 0% λιπαρά
1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια)
ή
1 φέτα ψωμί (45 γραμμάρια)
5 μεγάλες ή 10 μικρές ελιές
Αφέψιμα (βραστάρι) χωρίς ζάχαρη

ΚΟΛΑΤΣΙΟ 10 π.μ
1 φρούτο 120 γρ. (μήλο, πορτοκάλι, αχλάδι, 3 βερίκοκα, 12 μεγάλα κεράσια, 1 ροδάκινο, 8 μούσμουλα, κυδώνι 300 γρ., ρόδι 200 γρ.)

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ
Γεύμα 1: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια), 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) ή 100 γρ. κοτόπυλο (μαγειρεμένο) ή 150 γρ. ψάρι (μαγειρεμένο) και σαλάτα πράσινη με 2 κουταλιές του γλυκού λάδι.
Γεύμα 2: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια), 1 φλιτζάνι φακές μαγειρεμένες και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 4 κουταλιές του γλυκού λάδι.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ 4-5 μ.μ
1 φρούτο

ΔΕΙΠΝΟ
Γεύμα 1: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια), 1 φλιτζάνι φακές μαγειρεμένες και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 4 κουταλιές του γλυκού λάδι.
Γεύμα 2: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια), 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) ή 100 γρ. κοτόπυλο (μαγειρεμένο) ή 150 γρ. ψάρι (μαγειρεμένο) και σαλάτα πράσινη με 2 κουταλιές του γλυκού λάδι.

ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ
1 φρούτο


Ημερήσια Διατροφή 1.600 Θερμίδων

ΠΡΩΙΝΟ
1 φλιτζάνι γάλα (250 κ.ε) 0% ή 3% λιπαρά
2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια)
ή
2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια)
5 μεγάλες ή 10 μικρές ελιές
Αφέψιμα (βραστάρι) χωρίς ζάχαρη

ΚΟΛΑΤΣΙΟ 10 π.μ
1 φρούτο 120 γρ. (μήλο, πορτοκάλι, αχλάδι, 3 βερίκοκα, 12 μεγάλα κεράσια, 1 ροδάκινο, 8 μούσμουλα, κυδώνι 300 γρ., ρόδι 200 γρ.)

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ
Γεύμα 1: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια) και 1 φλιτζάνι φακές μαγειρεμένες και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 5 κουταλιές του γλυκού λάδι.
Γεύμα 2: 2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια) και 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) και σαλάτα πράσινη με 2 κουταλιές του γλυκού λάδι και μισό φρούτο.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ 4-5 μ.μ
1 φρούτο

ΔΕΙΠΝΟ
Γεύμα 1: 2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια) και 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) και σαλάτα πράσινη με 2 κουταλιές του γλυκού λάδι και μισό φρούτο.
Γεύμα 2: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια) και 1 φλιτζάνι φακές ή αρακάς (μαγειρεμένα) και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 5 κουταλιές του γλυκού λάδι.

ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ
1 φρούτο 120 γρ.


Ημερήσια Διατροφή 1.800 Θερμίδων

ΠΡΩΙΝΟ
1 φλιτζάνι γάλα (250 κ.ε) 0% ή 3% λιπαρά
2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια)
ή
2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια)
10 μεγάλες ή 20 μικρές ελιές
Αφέψιμα (βραστάρι) χωρίς ζάχαρη

ΚΟΛΑΤΣΙΟ 10 π.μ
1 φέτα ψωμί και 30 γρ. τυρί

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ
Γεύμα 1: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια) και 1 φλιτζάνι φακές μαγειρεμένες και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 5 κουταλιές του γλυκού λάδι και 1 φρούτο.
Γεύμα 2: 2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια) και 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) ή 120 γρ. κοτόπυλο (μαγειρεμένο) ή 150 γρ. ψάρι (μαγειρεμένο) και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 3 κουταλιές του γλυκού λάδι και 1 φρούτο.

ΑΠΟΓΕΥΜΑ 4-5 μ.μ
1 φρούτο

ΔΕΙΠΝΟ
Γεύμα 1: 2 φέτες ψωμί (60 γραμμάρια) και 100 γρ. κρέας (μαγειρεμένο) ή 120 γρ. κοτόπυλο (μαγειρεμένο) ή 150 γρ. ψάρι (μαγειρεμένο) και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 3 κουταλιές του γλυκού λάδι και 1 φρούτο.
Γεύμα 2: 1 φέτα ψωμί (30 γραμμάρια) και 1 φλιτζάνι φακές ή αρακάς μαγειρεμένα και σαλάτα (1 μέτρια ντομάτα) με 5 κουταλιές του γλυκού λάδι και 1 φρούτο.

ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ
1 φρούτο 120 γρ. ή 1 μικρό γιαούρτι (250 γρ. 2% λιπαρά) ή 1 φλιτζάνι γάλα (250 γρ. 2% λιπαρά).



Αντικαταστάσεις Τροφίμων
©fitness-town.org
ΦΡΟΥΤΑ
1 μήλο 120 γραμμαρίων μπορεί να αντικατασταθεί με:
1 μέτριο αχλάδι
1 μέτριο ροδάκινο
2 μέτρια βερίκοκα
8 μούσμουλα
1 ακτινίδιο
1/2 grapefruit 300 gr
1 φέτα καρπούζι
1 μεγάλο μανταρίνι
10 μεγάλα κεράσια
1/2 μπανάνα
1 ρόδι 220 gr
1 νεκταρίνι
3 δαμάσκηνα
1 φέτα πεπόνι 250 gr
1 μέτριο πορτοκάλι
1 φλιτζάνι φράουλες
Kυδώνι 300 gr
Ανανάς 150 gr

ΨΩΜΙ, ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ, ΟΣΠΡΙΑ ΚΑΙ ΑΜΥΛΟΥΧΑ ΛΑΧΑΝΙΚΑ
1 λεπτή φέτα ψωμί 30 γραμμαρίων (80 kcal) μπορεί να αντικατασταθεί με:
1 φέτα πιτυρούχο ψωμί (35 γρ.)
1 φέτα ψωμί σικάλεως (35 γρ.)
2-4 κράκερς (20 γρ.)
2 μικρές φρυγανιές
1/2 φλ. κορν φλέικς (20 γρ.)
1/2 φλ. ρύζι, κριθαράκι (100 γρ. μαγ.)
2 κουτ. ρύζι, κριθαράκι, σιτάρι (20 γρ. αμαγ.)
1/2 φλ. μακαρόνια, χυλόπιτες (20 γρ. μαγ.)
1/2 φλ. φασόλια, ρεβύθια, φακές (100 γρ. μαγ.)
Φασόλια, ρεβύθια, φακές (20 γρ. αμαγ.)
1 μικρή πατάτα (100 γρ.)
1/2 φλ. πουρές
1/2 φλ. κολοκυθάκια (100 γρ.)
1/3 φλ. σιτάρι, καλαμπόκι (80 γρ.)
1 μικρό καλαμπόκι ψημένο (100 γρ.)
Οι αντικαταστάσεις ισχύουν και αντίστροφα.

ΚΡΕΑΣ, ΚΟΤΟΠΟΥΛΟ, ΨΑΡΙ, ΤΥΡΙ
100 γρ. μαγειρεμένο άπαχο μοσχάρι μπορεί να αντικατασταθεί με ίδιας ποσότητας
βοδινό
κιμά
χοιρινό
κοτόπολο
γαλοπούλα χωρίς πέτσα
τυρί χαμηλών λιπαρών.

ΛΙΠΗ
1 κουταλάκι του γλυκού ελαιόλαδο (45 kcal) μπορεί να αντικατασταθεί με:
1 κουτ. γλυκού μαργαρίνη
1 κουτ. γλυκού βούτηρο
1 κουτ. γλυκού μαγιονέζα
1 κουτ. γλυκού τυρί κρέμα
5 μεγάλες ή 10 μικρές ελιές
1 κουτ. της σούπας κρέμα γάλακτος
1 φέτα μπέικον
20 μικρά φυστίκια
6 μικρά καρύδια
5 μικρά αμύγδαλα

ΓΑΛΑ
1 φλιτζάνι πλήρες γάλα (150 kcal) μπορεί να αντικατασταθεί με:
1/2 φλιτζάνι γάλα εβαπορέ
1 γιαούρτι από πλήρες γάλα
φλιτζάνι αποβουτηρωμένο γάλα (90 kcal) μπορεί να αντικατασταθεί με:
1/2 φλιτζάνι γάλα εβαπορέ αποβουτηρωμένο
1/2 φλιτζάνι γάλα σε σκόνη αποβουτηρωμένο
1 γιαούρτι από αποβουτηρωμένο γάλα (0-2%)
Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 1 Ιουλίου 2010

Αθλητικά και ενεργειακά ποτά

Φτιάξτε το δικό σας Gatorade!
Μην σας πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Πρόκειται για ζαχαρόνερο με ηλεκτρολύτες! Δείτε πώς θα το φτιάξετε μόνοι σας:

1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι (3,5 gr),
1 κουταλάκι του γλυκού μαγειρική σόδα (2,5 gr NaHCO3),
8 κουταλάκια του γλυκού ζάχαρη (40 gr),
240 ml χυμός πορτοκάλι (1,5 gr KCl),
αραιομένα με νερό 1 λίτρου.
©fitness-town.org

Θα δημιουργηθεί με αυτόν τον τρόπο ένα υπότονα σακχαρούχο διάλυμα, ιδανικό να αναπληρώσει τις απώλειες ύδατος και υλεκτρολυτών κατά την άσκηση.

ΥΓ. Το ίδιο μπορείτε να πιείτε για να ενυδατωθείτε και εαν έχετε δοιάρροιες (50-200ml/kg/24h είναι ότι πρέπει). Διαβάστε περισσότερα...

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Αθλητικές Κακώσεις


Τα μυοσκελετικά προβλήματα συνήθως είναι αποτέλεσμα σοβαρών αθλητικών ενασχολήσεων και δραστηριοτήτων της καθημερινότητας. Για τις περισσότερες τέτοιες διαταραχές η διάγνωση τίθεται εύκολα. Η φυσικοθεραπεία είναι ένα όλο και πιο σημαντικό συμπλήρωμα στον χειρισμό αυτών των διαταραχών.

1. Διαταραχές των στροφέων μυών του ώμου

Μια σημαντική πλειοψηφία των προβλημάτων του ώμου προέρχονται από διαταραχές της ζώνης των στροφέων του ώμου. Οι τένοντες της δομής αυτής σχηματίζουν ένα μυοτενοντώδες πέταλο κοντά στις ενθέσεις τους στο εγγύς βραχιόνιο. Ως αποτέλεσμα του χρόνιου αθροιστικού ερεθισμού, συμβαίνει εξασθένηση αυτών των τενόντων. Ανάμεσα στους σχετιζόμενους μυς, ο υπερακάνθιος είναι ο πιο συχνά προσβαλλόμενος. Η διάκριση μεταξύ των διαφόρων διαταραχών των μαλακών ιστών που προκαλούν πόνο στον ώμο είναι δύσκολη. Η τενοντίτιδα των στροφέων μυών του ώμου, οι μερικές ή πλήρεις ρήξεις της δομής αυτής, η φλεγμονή του σάκου του υπακρωμιακού τένοντα και η ασβεστοποιός τενοντίτιδα συχνά προκαλούν παρόμοια συμπτώματα. Επιπλέον, αυτές οι διαταραχές συχνά συμβαίνουν μαζί, αν και η ακριβής διάκριση συχνά δεν είναι σημαντική όσον αφορά τη θεραπεία.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Οι ασθενείς συχνά παρουσιάζουν μη ειδικό πόνο που εντοπίζεται στον ώμο, συχνότερα κατά τη νύχτα όταν ξαπλώνουν στην πάσχουσα πλευρά. Αίσθηση κλειδώματος συμβαίνει με την κίνηση του ώμου, ειδικά κατά την απαγωγή. Λόγω της κοινής νεύρωσης, τα συμπτώματα συχνά αντανακλούν πιο κάτω στον εγγύς έξω βραχίονα. Με τις ρήξεις της μυοτενοντώδους δομής του ώμου, ο ασθενής μπορεί να μην είναι ικανός να απάγει ή να κάμπτει τον ώμο, ανάλογα με το σημείο της ρήξης.

Το πέταλο των στροφέων μπορεί να ψηλαφηθεί ακριβώς πλαγίως της κεφαλής του ακρώμιου. Η μέγιστη ευαισθησία συνήθως παρατηρείται πάνω από την κατάφυση του υπερακάνθιου μυός. Η ακρωμιοκλειδική άρθρωση μπορεί επίσης να είναι ευαίσθητη αν υπάρχει συνοδός εκφυλιστική αρθρίτιδα σε αυτή την άρθρωση. Μπορεί να υπάρχει σημαντικός κριγμός. Ο πόνος με το εύρος της κίνησης είναι περισσότερο έκδηλος μεταξύ 60 και 120 μοιρών απαγωγής, σημείο της μέγιστης πρόσκρουσης των ιστών της ζώνης των στροφέων μεταξύ του βραχιόνιου και του κορακοακρωμιακού τόξου.

Για τους ασθενείς με μερικές ρήξεις του τένοντα της μυοτενοντώδους ζώνης του ώμου, τα ευρήματα είναι παρόμοια με εκείνα της χρόνιας τενοντίτιδας και θυλακίτιδας. Οι ασθενείς με μερικές ρήξεις συχνά παρουσιάζουν μέτρια απαγωγή και αδυναμία. Στις πλήρεις ρήξεις, η αδυναμία απαγωγής (και σε μικρότερη έκταση της κάμψης) είναι σημαντική, ακόμη και αν το πλήρες εύρος της κίνησης μπορεί να διατηρείται με τους βοηθητικούς στροφείς μυς του ώμου. Οι ασθενείς με πλήρεις ρήξεις έχουν συνήθως θετικό σημείο "πτώσης του βραχίονα": ανικανότητα να διατηρήσουν την παθητική απαγωγή του βραχίονα κατά 90 μοίρες.

Θεραπεία

Για τις περισσότερες διαταραχές της ζώνης των στροφέων μυών του ώμου, οι κεντρικές αρχές της θεραπείας είναι η ξεκούραση και η αποχή από δραστηριότητες που ερεθίζουν. Η παροδική χρήση τριγωνικού επιδέσμου ανάρτησης είναι μια ενισχυτική στήριξη. Τα NSAID και η υγρή θερμότητα προσφέρουν μερική ανακούφιση. Για ασθενείς με συμπτώματα που επιμένουν πάνω από δύο εβδομάδες συντηρητικής θεραπείας, οι ενέσεις μείγματος κορτικοστεροειδών (π.χ. 1 mL τριαμσινολόνης διαλύματος, 40 mg/mL) και 2-3 mL υδροχλωρικής λιδοκαϊνης (1-2%) μπορεί να είναι χρήσιμες. Οι ολικές ή μερικές ρήξεις του πετάλου των τενόντων των στροφέων του ώμου που πιστεύεται ότι είναι χρόνιες, δεν αποκλείουν την ένεση κορικοστεροειδών. Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν σημαντική ανακούφιση με μία ένεση, αλλά η διαδικασία -μαζί με συνεχή ξεκούραση- μπορεί να επαναλαμβάνεται μετά από 2-3 εβδομάδες. Η φυσικοθεραπεία είναι χρήσιμη για τις ανθεκτικές περιπτώσεις - εάν ο ασθενής δεν διατηρήσει το φυσιολογικό εύρος της κίνησης του ώμου, μπορεί να συμβεί ακαμψία και επηρεασμένη λειτουργία.

Εκτός από τους ασθενείς με πλήρεις ρήξεις των στροφέων του ώμου, μόνο εκείνοι που δεν βελτιώνονται μετά από μήνες συντηρητικής θεραπείας είναι υποψήφιοι για χειρουργείο. Τα επίμονα συμπτώματα μπορεί να είναι σημείο πλήρους ρήξης, η οποία μπορεί να διαγνωστεί με την MRI. Οι ασθενείς με συμπτώματα που συνεχίζουν εν απουσία πλήρους ρήξης πάντως, μερικές φορές απαιτούν χειρουργείο για την εκτομή της κάτω πλάγιας μοίρας του ακρώμιου, απελευθέρωση της απόφραξης των μαλακών ιστών και την επιδιόρθωση των μερικών ρήξεων των τενόντων. Ανάλογα με τα συμπτώματα του ασθενή και τη λειτουργική κατάσταση, οι πλήρεις ρήξεις μπορεί να μη χρήζουν χειρουργικής θεραπείας. Οι ασθενείς πάνω από 75 ετών σπάνια έχουν συμπτώματα ή περιορισμούς που απαιτούν χειρουργείο. Ακόμη, οι χειρουργικές θεραπείες είναι συχνά λιγότερο επιτυχείς λόγω της φθοράς των στροφέων μυών του ώμου που συμβαίνει με την ηλικία.


Gerdesmeyer L et al: Extracorporeal shock wave therapy for the treatment of chronic calcifying tendonitis of the rotator cuff: a randomized controlled trial. JAMA 2003;290:2573. [PM1D: 14625334] Grant HJ et al: Evaluation of interventions for rotator cuff pathology: a systematic review. J Hand Ther 2004:17:274. [PMID: 15162111]

Haahr JP et al: Exercises versus arthroscopic decompression in patients with subacromial impingement: a randomised, controlled study in 90 cases with a one year follow up. Ann Rheum Dis 2005:64:760. [PMID: 15834056]

Luime JJ et al: Does this patient have an instability of the shoulder or a labrum lesion? JAMA 2004;292:1989. [ PMID: 15507585]


2. Έξω και έσω επικονδυλίτιδα

Αυτές οι διαταραχές είναι καλύτερα γνωστές από τη σχέση τους με τα σπορ: ο "αγκώνας του τένις" και ο "αγκώνας του γκολφ", αντίστοιχα. Η έξω επικονδυλίτιδα είναι πιο η συχνή από τις δύο. Οι καταστάσεις προκαλούνται από εξαντλητική χρήση και ο πόνος προέρχεται από μικρές ρήξεις στους τένοντες των καμπτήρων και εκτατικών μυών του αντιβράχιου.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Ο ασθενής παρουσιάζει πόνο στο σημείο κατάφυσης του τένοντα. Οι κινήσεις που απαιτούν πιάσιμο και σφίξιμο, όπως το σφίξιμο των χεριών και το άνοιγμα βάζων, προκαλούν πόνο.

Η διάγνωση επιβεβαιώνεται εύκολα στη φυσική εξέταση με την αποκάλυψη του σημείου ευαισθησίας πάνω από το σχετιζόμενο σημείο. Ο χαρακτηριστικός πόνος μπορεί επίσης να αναπαράγεται με την έκταση ή κάμψη του καρπού μετά από πίεση. Το σφίξιμο της γροθιάς και η έκταση του καρπού είναι μια χρήσιμη κίνηση για την εντόπιση της έξω επικονδυλίτιδας. Η έσω επικονδυλίτιδα μπορεί να παρουσιαστεί με την εκτέλεση της ίδιας κίνησης σε κάμψη.

Θεραπεία

Η χρήση ταινιών αντίθετης δύναμης (επίδεσμοι τοποθετημένοι περιφερικά στον αγκώνα, πάνω από τους μυς του αντιβράχιου), με στόχο τη μείωση των δυνάμεων που μεταδίδονται στον αγκώνα στη διάρκεια δραστηριοτήτων, δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ανάπαυση. Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα είναι αποτελεσματικά στις ελαφρές περιπτώσεις. Τα συμπτώματα που επιμένουν μετά από δύο εβδομάδες συντηρητικής θεραπείας συνήθως απαντούν είτε στη διήθηση με τριαμσινολόνη 10-20 mg αναμειγμένα με 1-2 mL λιδοκαϊνης 1% γύρω από τον σχετικό επικόνδυλο είτε στη φυσικοθεραπεία. Τα αποτελέσματα είναι πιο γρήγορα με ενέσεις κορτικοστεροειδών, αλλά πιο μακροχρόνια με τη φυσικοθεραπεία. Η ένεση με αλλαντική τοξίνη μπορεί επίσης να βελτιώσει τα συμπτώματα της έξω επικονδυλίτιδας, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος πάρεσης των δακτύλων. Αφού ο πόνος και η ευαισθησία έχουν υποχωρήσει, ο ασθενής μπορεί να αρχίσει ένα πρόγραμμα φυσικοθεραπείας με καθημερινές ασκήσεις έκτασης των καμπτικών και εκτατικών τενόντων.

Smidt Ν et al: Corticosteroid injections, physiotherapy, or a wait-and-see policy for lateral epicondylitis: a randomised controlled trial. Lancet 2002;359:657. |PMID: 11879861]

Trudel D et al: Rehabilitation for patients with lateral epicondylitis: a systematic review. J Hand Ther 2004:17:243. [PMID: 15162109] Wong SM et al: Treatment of lateral epicondylitis with botulinum toxin: a Randomized, double-blind, placebo-controlled trial. Ann Intern Med 2005; 143:793. [PMID: 16330790]


3. To επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο

To επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο είναι μεταξύ των πιο συχνών αιτιών ενοχλημάτων στο γόνατο στη πρωτογενή ιατρική φροντίδα, ειδικά μεταξύ εφήβων και νέων ενηλίκων ασθενών. Το σύνδρομο αυτό συχνά εκδηλώνεται με κύριο σύμπτωμα τον πόνο του πρόσθιου γόνατος. Μια ποικιλία κακώσεων ή ανατομικών ανωμαλιών προδιαθέτει τους ασθενείς σε ανώμαλες κινήσεις της επιγονατίδας που οδηγούν στο επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο. Τέτοιες προδιαθεσικές καταστάσεις είναι η ανισορροπία της δύναμης των τετρακέφαλων, η επιγονατίδα του άλτη, η επαναλαμβανόμενη μερική εξάρθρωση της επιγονατίδας, ο τραυματισμός της επιγονατίδας και κακώσεις του μηνίσκου. Για τις περισσότερες από αυτές τις αιτίες η θεραπευτική προσέγγιση είναι παρόμοια.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Οι ασθενείς έχουν συχνά δυσκολία στην εντόπιση της πηγής των ενοχλήσεων τους, αλλά γενικά επιβεβαιώνουν ότι ο πόνος είναι μπροστά στο γόνατο, γύρω ή κάτω από την επιγονατίδα. Οι ερωτήσεις που αφορούν συγκεκριμένα στοιχεία του πόνου μπορεί να είναι χρήσιμες για την τεκμηρίωση της διάγνωσης. Για παράδειγμα, λόγω του φορτίου κατά την κάμψη, οι ασθενείς έχουν δυσκολία στο ανέβασμα ή κατέβασμα σκαλιών (το κατέβασμα προκαλεί πιο έντονα συμπτώματα). Ένα άλλο χαρακτηριστικό σύμπτωμα είναι το θετικό σημείο "θεάτρου": παραμένοντας καθισμένος για παρατεταμένη περίοδο, ο ασθενής περιγράφει εξαιρετική ενόχληση με τα πρώτα λίγα βήματα μετά το σήκωμα. Τα συμπτώματα βελτιώνονται στη συνέχεια του περπατήματος. Τελικά, οι ασθενείς με επιγονατιδομηριαίο σύνδρομο συχνά παραπονιούνται για κριγμό, κλείδωμα της άρθρωσης ή αίσθηση αστάθειας της άρθρωσης, τα οποία δεν έχουν εύκολα επιβεβαιούμενες ανατομικές εξηγήσεις.

Η φυσική εξέταση είναι λιγότερο χρήσιμη από το ιστορικό για την τεκμηρίωση της διάγνωσης, αλλά ένας σημαντικός αριθμός ασθενών έχει χαρακτηριστικά φυσικά ευρήματα. Συγκεκριμένα, όταν το γόνατο είναι σε ελαφρά κάμψη, η απαλή πίεση πάνω στην επιγονατίδα, καθώς ο ασθενής συσπά τους τετρακέφαλους, μπορεί να αναπαραγάγει τα συμπτώματα. Σε μερικές περιπτώσεις με το γόνατο σε έκταση και τους τετρακέφαλους χαλαρούς, ο τυπικός πόνος μπορεί να αναπαραχθεί με δακτυλική πίεση κάτω από το έσω ή έξω χείλος της επιγονατίδας, με πλάγια κίνηση του οστού. Τα φλεγμονώδη ευρήματα στην εξέταση είναι ασύμβατα με τη διάγνωση του επιγονατιδομηριαίου συνδρόμου και υπονοούν άλλες διαταραχές.

Θεραπεία

Η θεραπεία περιλαμβάνει την αποφυγή των φορτίων κάμψης και την ενδυνάμωση των τετρακέφαλων. Η προσφυγή σε φυσικοθεραπευτή είναι χρήσιμη για την επιμόρφωση του ασθενή για ασκήσεις στο σπίτι. Πολλοί ασθενείς μαθαίνουν ότι η πιο αποτελεσματική θεραπεία είναι το ποδήλατο, με τη θέση αρκετά ψηλά ώστε να επιτρέπει σχεδόν πλήρη έκταση του γόνατος σε κάθε κύκλο. Αν και οι περισσότερες περιπτώσεις ανταποκρίνονται σε αυτές τις παρεμβάσεις και ακόμα θεραπεύονται τελείως, μερικές επιμένουν για χρόνια. Ακόμα και στην τελευταία περίπτωση, η συντηρητική θεραπεία παραμένει ο κανόνας. Το χειρουργείο σπάνια ενδείκνυται. Υπάρχουν μόνο περιορισμένα στοιχεία για την αποτελεσματικότητα των NSAID στη βραχυπρόθεσμη μείωση του πόνου που σχετίζεται με το εν λόγω σύνδρομο. Τα στοιχεία που υποστηρίζουν τη χρήση πολυθειικής γλυκοζαμινογλυκάνης είναι αντικροούμενα. Η εφαρμογή υποστηρικτικών μέσων δεν είναι περισσότερο αποτελεσματική από ένα πρόγραμμα ασκήσεων που μπορεί να εκτελεστεί στο σπίτι.

Heintjes Ε et al: Pharmacotherapy for patellofemoral pain syndrome. Cochrane Database Syst Rev 2004;(3):CD003470. [PMID: 15266488]

Lun VM et al: Effectiveness of patellar bracing for treatment of patellofemoral pain syndrome. Clin J Sport Med 2005;15:235. [PMID: 16003037]


4. Σύνδρομα υπερχρησιμοποίησης του γόνατος

Οι δρομείς -ειδικά εκείνοι που υπερπροπονούνται, παραλείπουν να κάνουν διατάσεις πριν το τρέξιμο ή δεν επιτυγχάνουν το κατάλληλο επίπεδο κατάστασης πριν να αρχίσουν ένα πρόγραμμα τρεξίματος- μπορεί να αναπτύξουν μια ποικιλία επώδυνων συνδρόμων υπερχρησιμοποίησης του γόνατος. Οι περισσότερες από αυτές τις καταστάσεις είναι μορφές τενοντίτιδας ή θυλακίτιδας που μπορεί να διαγνωστεί στην εξέταση. Οι πιο συνηθισμένες καταστάσεις είναι η χήνεια θυλακίτιδα, το σύνδρομο του λαγονοκνημικού συνδέσμου και η ιγνυακή και επιγονατιδική τενοντίτιδα.

Κλινικά χαρακτηριστικά
©fitness-town.org
Τα συμπτώματα που προέρχονται από όλες αυτές τις καταστάσεις χειροτερεύουν όσο οι ασθενείς συνεχίζουν να τρέχουν και συχνά απαιτούν διακοπή της δραστηριότητας. Η χήνεια θυλακίτιδα προκαλεί πόνο προς τα έσω και κάτω της άρθρωσης του γόνατος, πάνω από το μέσον του κνημιαίου οστού. Το σύνδρομο του λαγονοκνημικού συνδέσμου και η ιγνυακή τενοντούμενίτιδα μπορεί να είναι δύσκολο να διακριθούν, γιατί ο ιγνυακός σύνδεσμος καταφύεται στον έξω μηριαίο κόνδυλο κάτω από τον λαγονοκνημικό σύνδεσμο. Και οι δύο καταστάσεις έχουν ως αποτέλεσμα τον πόνο στην έξω επιφάνεια του γόνατος. Η επιγονατιδική τενοντίτιδα, ένα αίτιο πρόσθιας ενόχλησης του γόνατος, τυπικά συμβαίνει στην κατάφυση του τένοντα στην επιγονατίδα παρά στη χαμηλότερη κατάφυση.

'Ολες αυτές οι διαγνώσεις επιβεβαιώνονται με την ψηλάφηση στα αντίστοιχα σημεία γύρω από το γόνατο. Καμία δεν σχετίζεται με αρθρικό έκχυμα ή άλλα σημεία υμενίτιδας.

Θεραπεία

Η ανάπαυση και η αποχή από τις συναφείς φυσικές δραστηριότητες για μια περίοδο ημερών ή εβδομάδων είναι απαραίτητη. Όταν ο πόνος υποχωρήσει, ένα πρόγραμμα ήπιων διατάσεων (ειδικά πριν από τη συνέχιση των ασκήσεων) μπορεί να εμποδίσει την επανεμφάνιση. Οι ενέσεις κορτικοστεροειδών με λιδοκαϊνη μπορεί να είναι χρήσιμες όταν υπάρχουν έντονες ενοχλήσεις, αλλά χρειάζεται προσοχή στην ένεση κορτικοστεροειδών στην περιοχή ενός τένοντα προς αποφυγή ρήξης.

5. Κακώσεις έσω μηνίσκου

Οι ρήξεις του έσω μηνίσκου είναι οι πιο συχνές κακώσεις του γόνατος που συναντώνται στην πρωτοβάθμια περίθαλψη. Επειδή ο έσω μηνίσκος προσδένεται σταθερά στην υποκείμενη κνήμη, οι κακώσεις του συμβαίνουν δέκα φορές πιο συχνά σε σχέση με τις κακώσεις του έξω μηνίσκου. Και οι δύο προέρχονται από στροφική τάση της άρθρωσης του γόνατος, ενώ το πόδι είναι σε θέση που φέρει το βάρος του σώματος.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Η κάκωση προαναγγέλεται με αίσθημα ρήξης ή αναπήδησης ακολουθούμενο από σοβαρό πόνο. Περιστασιακά, οι ρήξεις μηνίσκου προέρχονται από φαινομενικά ελαφρά τραύματα. Αντίθετα με τις συνδεσμικές κακώσεις, στις οποίες η αιμορραγία προκαλεί αμέσως οίδημα, οι συλλογές υγρού που σχετίζονται με κακώσεις του μηνίσκου αθροίζονται μετά από ώρες και είναι τυπικά χειρότερες την επόμενη μέρα. Αρκετές μέρες μετά την υποχώρηση της κατάστασης (ολική ή μερική), ο ασθενής μπορεί να νιώσει κλείδωμα ή αστάθεια της άρθρωσης, επανεμφανιζόμενο οίδημα με τις δραστηριότητες και πόνο. Η αίσθηση του κλειδώματος, που μπορεί να είναι αποτέλεσμα μηχανικού εμποδίου από ένα θραύσμα του σχισμένου μηνίσκου, πιο συχνά προέρχεται από "ψευδοκλείδωμα" που προκαλείται από μυϊκό σπασμό και οίδημα.

Υγρό στην άρθρωση παρουσιάζεται συχνά, συνήθως συνοδευόμενο με επιπλέουσα επιγονατίδα. Η ευαισθησία μπορεί να εντοπίζεται στη μέση γραμμή της άρθρωσης και το εύρος της κίνησης στο γόνατο μπορεί να είναι περιορισμένο. Σε ασθενείς χωρίς οξύ επώδυνο, οιδηματώδες γόνατο, το τεστ McMurray μπορεί να υποδείξει τη διάγνωση. Αυτό το τεστ γίνεται με τον ασθενή σε ύπτια θέση και το ισχίο και το γόνατο σε πλήρη κάμψη. Ο εξεταστής έχει το ένα χέρι στο πάσχον γόνατο και το άλλο στο άκρο του ίδιου μέλους. Καθώς το πόδι περιστρέφεται προς τα έξω, ο εξεταστής εκτείνει το γόνατο του ασθενή. Η παρουσία τινάγματος (ψηλαφητού ή ακουστού) υποδηλώνει βλάβη του μέσου μηνίσκου. Η MRI είναι τώρα η προτιμώμενη εξέταση για την επιβεβαίωση της διάγνωσης εάν οι απλές ακτινογραφίες αποκλείσουν άλλες καταστάσεις.

Θεραπεία

Ο αρχικός χειρισμός είναι συντηρητικός, με ανύψωση της άρθρωσης και την εφαρμογή συμπιεστικής επίδεσης και πάγου. Το φορτίο του βάρους θα πρέπει να ελαχιστοποιείται για τις πρώτες μέρες μετά την κάκωση, αλλά μπορεί να επανέρχεται έπειτα σιγά σιγά. Ο ασθενής θα πρέπει κάνει ασκήσεις ενδυνάμωσης των τετρακέφαλων κάτω από τις οδηγίες των φυσικοθεραπευτών. Η χειρουργική αντιμετώπιση φυλάσσεται για ασθενείς με συμπτώματα που εμφανίζονται με την ανάληψη των φυσιολογικών δραστηριοτήτων ή για τους ασθενείς με μη μειώσιμο κλείδωμα που προκαλείται από μηχανικά προβλήματα.

Jackson JL et al: Evaluation of acute knee pain in primary care. Ann Intern Med 2003:139:575. [PMID: 14530229]

6. Διαστρέμματα του αστραγάλου

Τα διαστρέμματα του αστραγάλου είναι από τις πιο συνηθισμένες αθλητικές κακώσεις. Τα περισσότερα διαστρέμματα αφορούν το έξω σύμπλεγμα των συνδέσμων, ειδικά τον πρόσθιο αστραγαλοπτερνικό σύνδεσμο. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, ο πτερνοπερονιαίος σύνδεσμος μπορεί να τραυματιστεί επίσης. Εάν αμφότεροι αυτοί οι σύνδεσμοι ραγούν, η κάκωση επιφέρει σημαντική αστάθεια της άρθρωσης και χαρακτηρίζεται ως ένα τάξης III (σοβαρό) διάστρεμμα (οι βαθμοί I και II αντιστοιχούν σε ήπιες και μέτριες κακώσεις, αντίστοιχα). Εδώ θα εξεταστεί μόνο ο τύπος του διαστρέμματος του αστραγάλου που δημιουργείται από αναστροφή (ραιβότητα) του άκρου ποδός και είναι υπεύθυνος για το 85% όλων των διαστρεμμάτων.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Τα ραιβά διαστρέμματα περιλαμβάνουν ένα φάσμα σοβαρότητας, με εύρος από μικρή απώλεια λειτουργίας έως κακώσεις όπου το οίδημα είναι άμεσο, ο πόνος κυριαρχεί και η η στήριξη του σώματος αδύνατη. Ένα ιστορικό με ήχο "τινάγματος" τη στιγμή της κάκωσης συχνά σχετίζεται με το τελευταίο.

Η αιμορραγία ως αποτέλεσμα ρήξεως συνδέσμου και τραυματισμένων περονιαίων μυϊκών τενόντων μπορεί να προκαλέσει σημαντική εκχύμωση. Η ευαισθησία είναι τυπικά παρούσα στο σημείο της κάκωσης και το σχετικό οίδημα μπορεί να είναι σημαντικό. Η σταθερότητα του πρόσθιου αστραγαλοπτερνικού και του πτερνοπερονιαίου συνδέσμου θα πρέπει να εκτιμηθεί με το σημείο του "πρόσθιου συρτα-ριού": με το πόδι σε ελαφρά πελματιαία κάμψη, ο εξεταστής πιάνει την πτέρνα του ασθενή με το ένα χέρι και την κνήμη με το άλλο χέρι. Ο εξεταστής μετά εφαρμόζει απαλή πρόσθια δύναμη στο επίπεδο του ποδιού. Η υπερβολική πρόσθια κίνηση του ποδιού αποτελεί θετικό τέστ (βαθμού III). Οι απλές ακτινογραφίες αποκλείουν τη συνυπάρχουσα κάκωση του οστού.

Θεραπεία

Τα περισσότερα διαστρέμματα του αστραγάλου -ακόμα και του βαθμού III- αντιμετωπίζονται με παρόμοιο τρόπο. Το τετράπτυχο ανάπαυση, πάγος, συμπίεση, ανύψωση [στα Αγγλικά RICE (test, ice, compression, elevation)] εφαρμόζεται πιο καλά στα διαστρέμματα του αστραγάλου παρά σε οποιαδήποτε άλλη κάκωση. Η πρώιμη εφαρμογή συμπιεστικής επίδεσης είναι απαραίτητη για τον έλεγχο του οιδήματος και την εξασφάλιση σταθερότητας στην τραυματισμένη άρθρωση. Ένας επίδεσμος Aircast για τον αστράγαλο μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικός από έναν ελαστικό υποστηρικτικό επίδεσμο, φόρτιση της άρθρωσης θα πρέπει να είναι ελάχιστη, με την πλήρη χρήση δεκανικιών. Η ανύψωση του αστραγάλου για αρκετές μέρες επισπεύδει τη λειτουργική ανάκαμψη, ελαχιστοποιώντας τον πόνο και το οίδημα, ενώ ο πάγος είναι βοηθητικός (εναλλακτικά 30 λεπτά εφαρμογή και 30 λεπτά όχι). Ο πάγος θα πρέπει να εφαρμόζεται στην κορυφή του συμπιεστικού επίδεσμου και όχι πάνω με το δέρμα, γιατί η στενή επαφή του επιδέσμου στο δέρμα είναι σημαντική για τον έλεγχο του οιδήματος και γιατί η άμεση εφαρμογή του πάγου είναι δυσάρεστη και ακόμα επιβλαβής για το δέρμα. Η προσφυγή σε φυσικοθεραπευτή μπορεί να επισπεύσει την ανάκαμψη. Οι ασθενείς θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα συμπτώματα από τα έξω διαστρέμματα του αστραγάλου μπορεί να χρειαστούν εβδομάδες ή μήνες για να ιαθούν και ότι η περίοδος αυτή θα παραταθεί από πρόωρες προσπάθειες φόρτισης του τραυματισμένου αστραγάλου. Η χειρουργική θεραπεία σε ρήξεις πλάγιων συνδέσμων παρέχουν εξαιρετικά αποτελέσματα, αλλά είναι συνήθως απαραίτητη μόνο σε περιπτώσεις χρονίως ασταθών αρθρώσεων.

Boyce SH et al: Management of ankle sprains: a randomised controlled trial of the treatment of inversion injuries using an elastic

support bandage or an Aircast ankle brace. Br J Sports Med 2005:39:91. [PMID: 15665204]


7. Πελματιαία περιτονιίτιδα

Η πιο συνηθισμένη αιτία πόνου του άκρου ποδός σε εξωτερικούς ασθενείς είναι η πελματιαία περιτονιίτιδα, που προέρχεται από συνεχή καταπόνηση της πελματιαίας περιτονίας στην κατάφυση της στο έσω φύμα της πτέρνας. Αν και ορισμένες φλεγμονώδεις διαταραχές, όπως οι οροαρνητικές σπονδυλοαρθρίτιδες, προδιαθέτουν τους ασθενείς σε ενθε-σοπάθειες, η πλειονότητα των περιπτώσεων συμβαίνει σε ασθενείς χωρίς σχετικά νοσήματα. Οι περισσότερες περιπτώσεις είναι αποτέλεσμα υπερβολικής ορθοστασίας και ακατάλληλων υποδημάτων.

Κλινικά χαρακτηριστικά

Οι ασθενείς με πελματιαία περιτονιίτιδα αναφέρουν σοβαρό πόνο στο κάτω μέρος του ποδιού το πρωί -ειδικά τα πρώτα βήματα εκτός κρεβατιού- αλλά ο πόνος υποχωρεί μετά από λίγα λεπτά περπατήματος.

Η διάγνωση μπορεί να επιβεβαιωθεί με την ψηλάφηση πάνω από την κατάφυση της πελματιαίας περιτονίας στο έσω φύμα. Οι ακτινογραφίες δεν έχουν κανένα ρόλο στη διάγνωση αυτής της κατάστασης -άκανθες της πτέρνας υπάρχουν σε ασθενείς χωρίς πελματιαία περιτονιίτιδα και οι περισσότεροι συμπτωματικοί ασθενείς δεν έχουν άκανθες της πτέρνας.

Θεραπεία

Η θεραπεία περιλαμβάνει την αποφυγή πολύωρης ορθοστασίας επί μερικές ημέρες και τη χρήση υποστηριγμάτων της καμάρας. Οι υποστηρίξεις της καμάρας προσφέρουν ανακούφιση αναγκάζοντας τις καμάρες να φέρουν περισσότερο από το βάρος του ασθενούς απαλλάσσοντας έτσι την πελματιαία πρόσφυση. Τα NSAID μπορεί να δώσουν μερική ανακούφιση. Σε σοβαρές περιπτώσεις, η ένεση ενός κορτι-κοστεροειδούς με λιδοκαΐνη (μικρού όγκου-όχι παραπάνω από 1,5 mL) απευθείας στην πιο ευαίσθητη περιοχή του πέλματος είναι βοηθητική. Σπάνια οι ασθενείς χρειάζονται απελευθέρωση της πελματιαίας περιτονίας από το σημείο της κατάφυσής της στο οστό της πτέρνας.




Διαβάστε περισσότερα...

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009

Φρούτα: Ωρίμανση

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΙΜΑΝΣΗ

Το στάδιο ωρίμανσης είναι το τελικό στάδιο της ζωής των καρπών το οποίο οδηγεί και στο θάνατο του. Η ωρίμανση χαρακτηρίζεται από πολλές αλλαγές οι οποίες προσδίδουν στον καρπό επιθυμητά για τον καταναλωτή χαρακτηριστικά. Ταυτόχρονα όμως αυτές οι αλλαγές είναι ανεπιθύμητες στα στάδια μεταφοράς και μάρκετινγκ, καθώς όχι μόνο μειώνουν τη διάρκεια αποθήκευσης τους, αλλά επίσης, καρποί οι οποίοι ωριμάζουν φυσικά, συνήθως δεν ωριμάζουν ομοιόμορφα, αφού πολλοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν την ωρίμανσή τους.

ΒΙΟΧΗΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ

Οι κύριες βιοχημικές αλλαγές που χαρακτηρίζουν την ωρίμανση ενός καρπού οφείλονται στην παραγωγή διαφόρων χημικών ενώσεων οι οποίες δρουν καταλυτικά. Οι βιοχημικές αλλαγές οι οποίες λαμβάνουν χώρα είναι:
α. Αποπρασινισμός:
Ο αποπρασινισμός οφείλεται στη διάσπαση της χλωροφύλλης και - σε μερικές περιπτώσεις - στη σύνθεση διαφόρων άλλων χρωστικών ουσιών, οι οποίες δίνουν στον καρπό το γνωστό του χρώμα. Τέτοιες χρωστικές ουσίες είναι η καροτίνη (πορτοκαλί χρώμα), ξανθοφύλλη (κίτρινο), ανθοκυανίνη (κόκκινο).
β. Αύξηση σακχαρότητας:
Κατά την ωρίμανση ενός καρπού παρατηρείται αύξηση της ποσότητας σακχάρων στους καρπούς και ταυτόχρονη μείωση του αμύλου τους ως αποτέλεσμα της δράσης αμυλολυτικών ενζύμων. Αυτή η αλλαγή μειώνει τη θρεπτική αξία του καρπού.
γ. Μείωση Οξύτητας:
Πολλά οξέα διασπώνται από διάφορα ένζυμα, με αποτέλεσμα η γεύση των καρπών να μεταβάλλεται από όξινη σε πιο ουδέτερη.
δ. Μείωση Σκληρότητας:
Οι πεκτίνες - βασικά συστατικά των κυτταρικών τοιχωμάτων - διασπώνται, με αποτέλεσμα οι καρποί να μαλακώνουν.
ε. Παραγωγή Αρωματικών Ενώσεων:
Διάφορες μεγάλες οργανικές ενώσεις διασπώνται, με αποτέλεσμα την παραγωγή αρωματικών ενώσεων, οι οποίες χαρακτηρίζουν διάφορους καρπούς (π.χ. μπανάνα, αχλάδι).

Εικ. Μούρα σε διάφορα
στάδια ωρίμανσης.


Οι κυριότεροι παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν τις βιοχημικές αντιδράσεις που οδηγούν στην ωρίμανση ενός νωπού προϊόντος είναι οι ακόλουθοι:

α. Θερμοκρασία:
Αύξηση της θερμοκρασίας συνεπάγεται και ανάλογη αύξηση του ρυθμού βιοχημικών αντιδράσεων που λαμβάνουν χώρα κατά την ωρίμανση (π.χ. αποπρασινισμός). Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι για μεγάλες περιόδους αποθήκευσης και/ή μεταφοράς οι καρποί θα πρέπει να διατηρούνται σε όσο γίνεται χαμηλότερες θερμοκρασίες, έτσι ώστε οι βιοχημικές αντιδράσεις να λαμβάνουν χώρα σε αργούς ρυθμούς. Αντιθέτως, πολύ χαμηλές θερμοκρασίες μπορούν να προκαλέσουν τραυματισμούς στους καρπούς (σχίσιμο της σάρκας, αλλοίωση της γεύσης κ.λ.π.). Γι' αυτό οι καρποί δεν θα πρέπει να διατηρούνται σε θερμοκρασίες χαμηλότερες από κάποια συγκεκριμένη. Η κατώτερη αυτή θερμοκρασία ποικίλει ανάλογα με τη διάρκεια της αποθήκευσης και/ή μεταφοράς.
β. Υγρασία:
Όταν η υγρασία είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα, τότε χυμοί εκρέουν από τον καρπό, με αποτέλεσμα ο καρπός να συρρικνώνεται, η σάρκα να ξεραίνεται, κ.λ.π. Έτσι οι καρποί θα πρέπει να διατηρούνται σε όσο γίνεται υψηλότερα επίπεδα σχετικής υγρασίας ώστε να αποφευχθούν τέτοια συμπτώματα.
Αντιθέτως, αν η σχετική υγρασία βρίσκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα, τότε οι καρποί είναι ευαίσθητοι σε προσβολές από διάφορους μύκητες, οι οποίοι ευνοούνται από αυτές τις συνθήκες.
γ. Συγκέντρωση αιθυλενίου (C2H4):
Η χημική αυτή ένωση παράγεται από τους καρπούς κατά τη διάρκεια της ωρίμανσης και πολλές φορές δρα ως καταλύτης στις διάφορες αντιδράσεις που οδηγούν σε αυτήν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και η πιο μικρή ποσότητα αιθυλενίου στην ατμόσφαιρα της αποθήκης ή του container μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρη ωρίμανση των καρπών.
Έτσι, κατά την αποθήκευση και/ή μεταφορά, οι καρποί θα πρέπει να διατηρούνται σε χώρους στους οποίους το αέριο αιθυλένιο απομακρύνεται, ενώ αντιθέτως, οι καρποί μπορούν να εκτίθενται σε αιθυλένιο πριν την προώθηση τους στον καταναλωτή, έτσι ώστε να αποπρασινιστούν ομοιόμορφα.
δ. Συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα (CO2):
Εάν το διοξείδιο του άνθρακα το οποίο παράγεται από τους καρπούς δεν απομακρύνεται από τους χώρους αποθήκευσης και/ή μεταφοράς, τότε η υψηλή συγκέντρωσή του προκαλεί την παραγωγή ζυμωτικών υποπροϊόντων στους καρπούς, με αποτέλεσμα να μειώνεται η ποιοτική τους αξία (π.χ. ξυνίζουν). Αντιθέτως, εάν η απομάκρυνσή του είναι υπερβολική, τότε αυτό έχει ως αποτέλεσμα την επιτάχυνση των αντιδράσεων ωρίμανσης με κίνδυνο την πρόωρη ωρίμανση των καρπών.
Συμπερασματικά, η συγκέντρωση του διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να διατηρείται σε τέτοια επίπεδα ώστε να εμποδίζει τη δράση του αιθυλενίου, αλλά και παράλληλα να μην προκαλεί ζυμωτικές αντιδράσεις.


ΤΑΧΕΙΑ ΩΡΙΜΑΝΣΗ - ΑΠΟΠΡΑΣΙΝΙΣΜΟΣ

Η μετασυλλεκτική ωρίμανση των φρούτων είναι μια αναγκαία διεργασία που εφαρμόζεται σε όλο τον κόσμο και μπορεί να εφαρμοστεί σε προϊόντα που συλλέγονται πρώιμα ή σε κανονική συλλεκτική περίοδο. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές οι οποίες από πρακτική άποψη επιτρέπουν σε κάποιον να επιτύχει ομοιόμορφη ωρίμανση των φρούτων σε σύντομο χρόνο, αποκτώντας έτσι σημαντικά οικονομικά πλεονεκτήματα.
Στην πραγματικότητα, και για πρακτικούς λόγους (για παράδειγμα, να αποφευχθεί η πρώιμη και αντικανονική πτώση των καρπών, να διασφαλισθεί η συντηρησιμότητά τους, να αποφευχθούν παρασιτικές και φυσιολογικές ασθένειες, να γίνει η επεξεργασία του προϊόντος χωρίς μώλωπες και πληγές, κλπ.), τα φρούτα και τα λαχανικά συλλέγονται πριν τη φυσική τους ωρίμανση (ωρίμανση εμπορικής συλλογής).
Η επιθυμητή από πλευράς καταναλωτή ωρίμανση - η οποία δε συμπίπτει πάντα με τη φυσική ωρίμανση - επιτυγχάνεται με το χρόνο, κατά τη διάρκεια δηλαδή της συντήρησης και/ή της εμπορικής διανομής. Γι' αυτό είναι αναγκαίο να τονισθούν οι παρακάτω όψεις του προβλήματος:
• τα φρούτα σπάνια συλλέγονται στο στάδιο της φυσικής ωρίμανσης
• τα φρούτα συλλέγονται σε τέτοιο επίπεδο ωρίμανσης (ωρίμανση συλλογής) που να μπορούν αυτόνομα να φτάσουν αργότερα τη φυσική ωρίμανση, ή, για να το πούμε καλύτερα, την καταναλωτικά αποδεκτή ωρίμανση.
Από όσα έχουν αναφερθεί ως τώρα, γίνεται φανερό πως τα φρούτα τη στιγμή της συλλογής δεν έχουν, γενικά, τα απαραίτητα χαρακτηριστικά (χρώμα, χυμό, άρωμα, γεύση) για την κατανάλωσή τους. Αυτά τα χαρακτηριστικά επιτυγχάνονται κατά τη συντήρηση και/ή εμπορική τους διανομή. Παρ' όλ' αυτά, υπάρχουν είδη που δύσκολα αποκτούν τα επιθυμητά χαρακτηριστικά, είτε λόγω φυσικών (τυπικών για κάθε είδος), είτε τεχνικών λόγων. Πρέπει επίσης να τονισθεί πως τα φρούτα μετά τη συλλογή τους έχουν πολύ διαφορετικό χρώμα, χυμό, γεύση και άρωμα.
Η ΤΑΧΕΙΑ ΩΡΙΜΑΝΣΗ είναι η ωρίμανση ενός προϊόντος που επιτυγχάνεται έστω κι αν έχει συλλεγεί πρώιμα, εφ' όσον διαθέτει εκείνα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά ώστε να φθάσει αυτόνομα στην πλήρη βιολογική ωρίμανση.
Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΩΡΙΜΑΝΣΗ προσδιορίζει τον τύπο της ωρίμανσης που λαμβάνει χώρα σε προϊόντα που δεν έχουν φθάσει σε φυσική ανάπτυξη τέτοια που να επιτρέπει την αυτόνομη βιολογική ωρίμανση.
Στις περισσότερες χώρες επιτρέπεται η Ταχεία Ωρίμανση και απαγορεύεται η Τεχνητή Ωρίμανση.


ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ ΩΡΙΜΑΝΣΗΣ

Οι παράγοντες αυτοί, επιταχύνουν τη διαδικασία της ωρίμανσης.Επίσης, επιτρέπουν σε πολλά φρούτα να συλλέγονται πριν την φυσική ωρίμανσή τους,κτ που βοηθά στη σωστή μεαφορά τους.Για παράδειγμα, οι μπανάνες συλλέγονται πράσινες και ωριμάζουν αφού ψεκαστούν με αιθυλένιο. Μια παρόμοια μέθοδος που χρησιμοποιείται σε περιοχές της Ασίας είναι να ψεκάζουν τα φρούτα με Calcium carbide (CaC2) και να τα σκεπάζουν με πλαστικές σακούλες. Η υγρασία της ατμόσφαιρας αντιδρά με το CaC2 και απελευθερώνει ακετυλένιο, που προφανώς έχει το ίδιο αποτέλεσμα με το αιθυλένιο.
©fitness-town.org
Το CaC2 χρησιμοποιείται για την ωρίμανση των καρπών τεχνητά σε ορισμένες χώρες. Η Βιομηχανική παραγωγή το CaC2 μπορεί να περιέχουν ίχνη αρσενικού και φωσφόρου και, ως εκ τούτου τη χρήση του για το σκοπό αυτό είναι παράνομη στις περισσότερες χώρες. Επίσης το ακετυλένιο που παράγεται πιστεύεται ότι επηρεάζει το νευρικό σύστημα μειώνοντας την παροχή οξυγόνου προς τον εγκέφαλο, ωστόσο πρακτικά κάτι τέτοιο δεν επηρεάζει τους καταναλωτές.

Αυτόματα και ημι-αυτόματα συστήματα αποπρασινισμού και ταχείας ωρίμανσης διατίθενται σήμερα στην Ελληνική αγορά, προσφέροντας σημαντικά πλεονεκτήματα στους κατόχους τους. Τα συστήματα αυτά ελέγχουν και ρυθμίζουν και τους πέντε ουσιώδεις παράγοντες που επηρεάζουν τον αποπρασινισμό και την ταχεία ωρίμανση.

Πλεονεκτήματα τεχνητής ωρίμανσης:
α. Ποιοτικά.
• Απώλεια βάρους: με τα συστήματα αυτά τα φρούτα δεν υπόκεινται πλέον σε αφυδάτωση. Τέτοια φαινόμενα συνέβαιναν κάποτε έντονα και σε τέτοιο εύρος που αποτελούσαν μια πολύ σοβαρή οικονομική απώλεια. Τώρα πια είναι ιδιαίτερα περιορισμένα εξαιτίας των υψηλών επιπέδων σχετικής υγρασίας, η οποία κρατείται σταθερή στο θάλαμο, και του σύντομου χρόνου της επεξεργασίας.
• Γενική κατάσταση φρεσκάδας: Αντίθετα με παλιότερες διεργασίες ωρίμανσης, δεν απαιτούνται πια ιδιαίτερες συνθήκες διάθεσης των φρούτων, ούτε ακόμη και κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στην αγορά.
• Χρώμα φρούτων: Φαίνεται λαμπερό εξαιτίας της απόλυτης έλλειψης οξειδωτικών παραγόντων, δείχνουν δηλαδή τα φρούτα να έχουν το ίδιο χρώμα με αυτά που ωριμάζουν στο φυτό. Το χρώμα δε είναι ομοιόμορφο.
• Πρέπει να τονισθεί τέλος πως εξαιτίας αυτών των συστημάτων και των παραπάνω αναφερομένων πλεονεκτημάτων που προσφέρουν, το κοτσάνι του φρούτου μετά τον αποπρασινισμό συνεχίζει να είναι φρέσκο και να διατηρεί το φυσικό του χρώμα.
β. Οικονομικά. Τα συστήματα αποπρασινισμού και τεχνητής ωρίμανσης επιτρέπουν στον κάτοχό τους να
• Προλαβαίνει τη σεζόν, αποκτώντας το προνόμιο να εισάγει στην τοπική και τις διεθνείς αγορές ποιοτικά φρούτα (πρώιμα), πριν τους ανταγωνιστές, σε πολύ κερδοφόρες τιμές.
• Περιορίζει τα μετεωρολογικά (καιρικά) ρίσκα και τις φυσικές παθολογικές καταστάσεις (ασυνήθιστη πρόωρη ωρίμανση και πτώση των καρπών), επιτρέποντας ευκολότερη επεξεργασία και προετοιμασία του προϊόντος ώστε να αποφεύγονται πιθανοί τραυματισμοί υπερώριμων προιόντων.

Μερικά φρούτα (Climacteric) (όπως μήλα, αχλάδια, μάνγκο, μπανάνες, ροδάκινα, ακτινίδια, αβοκάντο, νεκταρίνια, σύκα, δαμάσκηνα) είναι σε θέση να συνεχίσουν την ωρίμανσή τους (φυσικά) αφού συλλεγούν, διαδικασία επιτυγχάνεται με το αιθυλένιο. Άλλα (non-climacteric) ωριμάζουν μόνο στο δέντρο και έτσι έχουν σύντομη διάρκεια ζωής (όπως ανανάς, πορτοκάλι, φράουλες, κεράσια, σταφύλι).

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ ΩΡΙΜΑΝΣΗΣ

Η τεχνολογία SmartFresh επιτρέπει τη διατήρηση νωπών των φρούτων και των λαχανικών.Η 1-methylcyclopropene (1-MCP 0,14%) επιβραδύνει σημαντικά την παραγωγή αιθυλενίου αποτρέποντας την υπερ-ωρίμανση.

Πηγές:
Ripening
Ωρίμανση και Αποπρασινισμός





Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2009

Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής

Εισαγωγή
Άτυπες Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής
Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής σε Ανδρες
Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής σε Ειδικές Ομάδες


Η εξασφάλιση και η προετοιμασία της τροφής αποτελεί μια από τις κυριότερες καθημερινές ασχολίες του ανθρώπου. Μελετώντας την ιστορία του ανθρώπινου είδους αντιλαμβανόμαστε ότι η φροντίδα για τη λήψη τροφής ισχύει τόσο για τον πρωτόγονο τροφοσυλλέκτη όσο και για το σύγχρονο εργαζόμενο πολίτη μιας προηγμένης χώρας που αγοράζει την τροφή του στο super market πληρώνοντας με την πιστωτική του κάρτα. Στην Ελλάδα παρά τους διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς ζωής, η ώρα του φαγητού εξακολουθεί να αποτελεί ένα κάλεσμα προς τα μέλη της οικογένειας να συγκεντρωθούν και να επικοινωνήσουν, προς το οποίο συνεχίζουν στην πλειονότητά τους να ανταποκρίνονται.
Όσο σημαντική κι αν είναι όως η τροφή, το ίδιο σημαντική γίνεται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και η εκούσια στέρησή της. Η εκούσια στέρηση της τροφής (μερική ή ολική) αποτελεί τόσο ένα διαδεδομένο τρόπο πολιτικής διαμαρτυρίας όσο και έναν από τους βασικούς κανόνες προετοιμασίας του πιστού για να επιτευχθεί η επαφή με το θείο. Αντίθετα με τη στέρηση, η ακατάσχετη κατανάλωση τροφής χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα (λαιμαργία) και έχει συνδεθεί με την παρακμή των πολιτισμών, όπως συνέβη, για παράδειγμα, με τη μετεξέλιξη των εκλεπτυσμένων ελληνικών συμποσίων στα γαστριμαργικά "όργια" των χρόνων της ρωμαϊκής παρακμής.


Οι άτυπες διαταραχές αποτελούν το 20-60% του συνόλου των διαταραχών πρόσληψης τροφής. Αδρά διαιρούνται σε δυο κατηγορίες. Στην πρώτη περιλαμβάνονται οι περιπτώσεις που δεν πληρούν όλα τα κρητήρια για τη διάγνωση ψυχογενούς ανορεξίας ή ψυχογενούς βουλιμίας, όπως για περάδειγμα να μην υπάρχει αμηνόρροια ή τα βουλιμικά επεισόδια να είναι λιγότερα από 2 την εβδομάδα. Σε αυτήν την κατηγορία ταξινομούνται και όσοι ασθενείς έπασχαν στο παρελθόν από ανορεξία ή βουλιμία και κατα την παρούσα φάση εξακολουθούν μερικώς να έχουν τα συμπτώματα της διαταραχής.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑΚΗ ΥΠΕΡΦΑΓΙΑ
Στη δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνονται οι περιπτώσεις όπου η συμπτωματολογία διαφέρει από την αντίστοιχη της ψυχογενούς ανορεξίας ή της ψυχογενούς βουλιμίας. Η πιο συχνή τέτοια διαταραχή είναι η επεισοδιακή υπερφαγία, στην οποία ο ασθενής αναφέρει βουλιμικά επεισόδια, χωρίς να καταφεύγει όμως σε ακατάλληλες αντιρροπιστικές συμπεριφορές ελέγχου του βάρους, όπως στην ψυχογενή βουλιμία. Τα υπερφαγικά επεισόδια μπορεί αν να έχουν μεγαλύτερη χρονική διάρκαια και να μη συνοδεύονται πάντα από έντονη αίσθηση απώλειας του ελέγχου. Σε κάποιες περοπτώσεις ο ασθενής δεν εμφανίζει υπερφαγικά επεισόδια, αλλά καταναλώνει ανεξέλεγκτα τροφή ("μασουλάει") σχεδόν συνεχώς, χωρίς να προσπαθεί όπως στη βοθλιμία να περιορίσει την πρόσληψη τροφής. Η διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας εμφανίζεται στο 2-3% του γενικού πληθυσμού και στο 8% των παχύσαρκων, η δε αναλογία ανδρών-γυναικών είναι 1:1,5. Αν και η διαταραχή αυτή μπορέι να οδηγήσει σε παχυσαρκία, δεν είναι όλοι οι ασθενείς παχύσαρκοι. Η ηλικία των ασθενών που προσέρχονται για θεραπεία κυμαίνεται μεταξύ 30 και 50 ετών, δηλαδή είναι σημαντικά μεγαλύτερη απ' ότι στις υπόλοιπες διαταραχές διατροφής.


Στους άνδρες οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι πολύ πιο σπάνιες απ' ότι στις γυναίκες, με εξαίρεση τη διαταραχή επεισοδιακής υπερφαγίας. Το φαινόμενο αυτό έχει αποδοθεί στο ότι οι άνδρες δεν καταφεύγουν συχνά σε δίαιτα, καθώς τα ανδρικά σωματικά πρότυπα δεν είναι τόσο ισχνά όσο τα γυναικεία, ενώ υπό έρευνα παραμένει η επίδραση γενετικών και βιολογικών παραγόντων που διαφοροποιούν την εγκεφαλική λειτουργία στα δυο φύλα. Η παχυσαρκία προϋπήρχε της διαταραχής πρόσληψης τροφής στους μισούς περίπου από τους άρρενες ασθενείς, ενω το 20% των διαταραχών αυτών βρέθηκε να έχει ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό. Η ψυχογενής ανορεξία προκαλεί και στον ανδρικό πληθυσμό μακροπρόθεσμα οστεοπόρωση, λόγω μείωσης των επιπέδων τεστοστερόνης. Η θεραπευτική παρέμβαση είναι παρόμοια με αυτή που εφαρμόζεται για τις γυναίκες, με τη μόνη διαφορά ότι λαμβάνει υπόψη της και θέματα που απασχολούν ειδικά τον άνδρα.

Οι χορεύτριες, τα μοντέλα και οι αθλήτριες αγωνισμάτων που απαιτούν από την αθλήτρια να είναι λεπτή, αποτελούν τρεις ομάδες ατόμων που παρουσιάζουν αυξημένη συχνότητα διαταραχών πρόσληψης τροφής. Είναι ενδιαφέρον ότι η τελειοθηρία, η ανταγωνιστικότητα, και η αφοσίωση στην επίτευξη του στόχου είναι τρεις από τις ποιότητες που χαρακτηρίζουν τόσο την προσωπικότητα μιας πρωταθλήτριας όσο και την προνοσηρή προσωπικότητα της ανορεκτικής ασθενούς. Ακόμα φαίνεται ότι οι γυναίκες επηρεάζονται περισσότερο από τους άρρενες αθλητές ή χορευτές ως προς τον αυτοεπιβαλλόμενο περιορισμό πρόσληψης τροφής και ότι στις χορεύτριες του μπαλέτου, οι διαταραχές διατροφής είναι συχνότερες από ότι στις άλλες ομάδες. Δεν είναι ακόμη διευκρινισμένο κατά πόσο η ενασχόληση με το χορό ή τον αθλητισμό, όπως και οι περιορισμοί που επιβάλλουν οι συναφείς δραστηριότητες προκαλούν διαταραχή διατροφής ή αν κάποια άτομα που ήδη νοσούν επιλέγουν αυτές τις δραστηριότητες ως έναν κοινωνικά αποδεκτό τρόπο διατήρησης χαμηλού σωματικού βάρους.

Πηγή: Σύγγραμα Ψυχιατρικής των Κ.Σολδάτος και Λ.Λυκούρας


©fitness-town.org


Διαβάστε περισσότερα...

Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2009

Ποσοστό λίπους

Σύσταση του σώματος


Είναι προφανές ότι ο σωματότυπος σχετίζεται με τη σύσταση του σώματος.Η σχετική αναλογία σε οστά, μυς και λίπος καθορίζουν τον τύπο και τη σύσταση του σώματος κάθε ατόμου (το λίπος είναι η μεταβλητή που μπορεί να τροποποιηθεί πιο εύκολα). Μια μεθοδολογία που να ελέγχει με ακρίβεια τις μεταβολές στην ανθρώπινη σύσταση και να παραμένει οικονομικά προσιτή, ακόμα δε έχει αναπτυχθεί.



Σε προηγούμενες επιδημιολογικές μελέτες, βρέθηκε σημαντική συσχέτιση μεταξύ σύστασης του σώματος και του λόγου ύψος/βάρος. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι τα δεδομένα αυτά μπορούν να αξατομικευτούν σε κάθε αθλητή για να προβλέψουμε τη σωματική του σύσταση. Δυστυχώς η ευρεία χρήση του Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI) και του Ponderal Index έχει βασιστεί σε πρακτικά και οικονομικά κριτήρια, παρά στην εγκυρότητα της μεθόδου.

Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI)= Βλαρος (kg)/Υψος2(m2)

















Ελλιποβαρής<18.5
Φυσιολογικός18.5-24.9
Υπέρβαρος25-29.9
Παχύσαρκος>30

Δείκτης Ponderal:


ΜΕΤΡΗΣΗ ΠΥΚΝΟΤΗΤΑΣ



Ανατομικά (και για πρακτικούς λόγους), το σώμα μπορεί να χωριστεί σε 2 συστατικά: την άλιπη μάζα σώματος (LBM), δηλ οστά, μυς, συνδετικός ιστός, όργανα κτλ και το λίπος (FM). Η σχετική ποσότητα των 2 αυτών συστατικών μπορεί να υπολογιστεί, μετρώντας την πυκνότητα του σώματος (βάρος/όγκος). Η μέτρηση της πυκνότητας χρησιμοποιείται επομένως ως ένας έμμεσος τρόπος υπολογισμού του ποσοστού (%) λίπους, θεωρώντας ότι η FM έχει πυκνότητα 0,90 g ml-1 και η LBM 1,10 g *ml-1. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι το βάρος από μόνο του δεν είναι ενδεικτικό της σύστασης. Παράδειγμα, ο αθλητής Α, διαθέτει υψηλή LBM, με συνολικό βάρος 90 kg και πυκνότητα 1,082 g *ml-1. H LBM αποτελείται από οστά, μυς, συνδετικός ιστός, όργανα, αλλά μια ορισμένη ποσότητα λίπους είναι απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία, και γι' αυτό τοποθετήθηκε στον εσωτερικό κύκλο. Στον αθλητή Β, ο εσωτερικός κύκλος αποτελείται από ιστούς ίδιας σύστασης και πυκνότητας με αυτούς του Α, άλλά με 23 kg λιγότερο βάρος. Ο εξωτερικός κύκλος συμπεριλαμβάνει μια περίσσεια 25 kg λίπους. Η πυκνότητα του αθλητή Β, βάρους 90 kg, είναι 1,035 g *ml-1.



©fitness-town.org
"Οι χοντροί επιπλέουν" Ένα σκίτσο που δείχνει γραφικά ότι ο λιπώδης ιστός έχει χαμηλότερη πυκνότητα από τον άλιπο.


ΜΕΤΡΗΣΗ ΔΕΡΜΑΤΙΚΩΝ ΠΤΥΧΩΝ


Το πάχος μιας δερματικής πτυχής (μαζί με το υποδόριο λίπος), μπορεί να μετρηθεί με ένα πτυχόμετρο σε συγκεκριμένα σημεία στο σώμα. Όμως λάθη στη μέτρηση (μη έμπειρος εξεταστής ή λάθος σημεία στο σώμα) οδηγούν σε ανακριβή αποτελέσματα.


Για τον υπολογισμό του ποσοστού λίπους, χρειάζεται πρώτα να βρούμε την πυκνότητα του σώματος.
Jackson, Pollock και Ward (1980) για γυναίκες:
Πυκνότητα σώματος= 1.0994921 - 0.0009929*sum +0.0000023*sum2 - 0.0001392*ηλικία
(δερματικές πτυχές από τρικέφαλο, λαγόνιο βόθρο και μηρό)
Jackson και Pollock (1978) για άντρες:
Πυκνότητα σώματος= 1.1093800 - 0.0008267*sum +0.0000016*sum2 - 0.0002574*ηλικία
(δερματικές πτυχές από στήθος, κοιλιά και μηρό)
Οι παραπάνω εξισώσεις τροποποιούνται όταν πρόκειται για άτομα πολύ νέα, ηλικιωμένα, παχύσαρκα ή πολύ μυώδη.

Οι πιο συχνά χρησημοποιούμενες εξισώσεις για τον υπολογισμό του ποσοστού λίπους, είναι αυτές των Siri (1961) και Brozek (1963). Μια παραδοχή που κάνουνε για να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις εξισώσεις είναι ότι η πυκνότητα της άλιπης μάζας, είναι ίδια για όλους, κάτι που δεν ισχύει όμως. Τα αποτελέσματα που παίρνουμε, υποεκτιμούν το ποσοστό λίπους των αθλητών και υπερεκτιμούν αυτό των παχύσαρκων.
κατά Siri
Ποσοστό λίπους= [(495 /Πυκνότητα σώματος) -450] * 100
κατά Brozek
Ποσοστό λίπους= [(4.570 /Πυκνότητα σώματος) - 4.142] * 100
Το σύστημα O-Scale των (Ross&Ward 1984) χρησιμοποίησε δείγμα 20000 ατόμων και τους κατηγοριοποίησε ανάλογα με την ηλικία και φύλο. Μπορείτε να το συμβουλευτείτε για περισσότερες λεπτομέρειες.

ΑΛΛΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ


Εκτός από τις παραπάνω μεθόδους για τον υπολογισμό της άλιπης και της λιπώδους μάζας, έχουν αναπτυχθεί και άλλες χημικές και ηλεκτρικές τεχνικές που όμως απαιτούν εξειδικευμένο εξοπλισμό και έχουν υψηλό κόστος, όπως υπέρηχοι, απεικόνιση με αξονική και μαγνητική τομογραφία κα. Μπορεί όμως μελλοντικά να χρησιμοποιηθούν για ακριβείς μετρήσεις της σωματικής σύστασης.



Δείτε επίσης εδώ!




Διαβάστε περισσότερα...